U petak 5. jula u svojoj 78-moj godini života prestalo je da kuca plemenito srce našeg supruga, oca, svekra i dede, doktora Petra Konstantinovića. Pomen doktoru Konstantinoviću održan je u nedelja u 7. jula od 4 do 9 sati posle podne u Svetoj Gori, srpskom pravoslavnom pogrebnom zavodu u Čikagu, 3517 Nort Pulaski Roud. Pomen Petru Konstantinoviću služili su otac Čedomir Kostić i otac Đuro Krošnjar u 7 sati posle podne u Svetoj Gori. Opelo doktoru Konstantinoviću održano je u ponedeljak, 8. jula u 11 sati pre podne u manastiru Nova Gračanica. Posle opela obavljena je sahrana na manastirskom groblju. Duboko ožalošćeni: supruga Ljubinka, sinovi Predrag i Mladen, snaha Branka, unučad Petar, Marina, Elena i Aleksandar, brat Vojislav Bajović sa suprugom Ninom, kao i ostala mnogobrojna rodbina i prijatelji u Otadžbini i Americi. KRATKA BIOGRAFIJA DR. KONSTANTINOVIĆA Dr. Petar Konstantinović rođen je u Sarajevu 26. jula 1925. godine od majke Mare Stanić i oca Radoslava Konstantinovića. Mara Stanić je prethodno živela u Americi, u državi Montani, gradu Bute, između 1905. i 1920. godine sa svojim prvim suprugom i njihovo troje dece. Nesreća u rudniku uzela je život njenom mužu. Ona se sa decom 1920. godine vratila u Bosnu, u Sarajevo. Tu se upoznala i udala za Radoslava Konstantinovića. Iz tog braka rodio se Petar Konstantinović. Nesreća se ponovo desila, kada je Mara umrla od difterije. Mali Petar je ostao siroče u 6. godini života. Otac Radoslav je preuzeo brigu o svojoj deci: troje dece iz Marinog prvog braka i o svom sinu Petru. Petra je uglavnom odgajala najstarija sestra Dana. Kasnije, u toku drugog svetskog rata starijeg brata Vojislava i sestru Darinku ubili su okupatori. Posle drugog svetskog rata Petar se 1946. godine upisao na medicinski fakultet u Beogradu. Bio je prva posleratna srpska lekarska generacija. Medicinu je završio 1951. godine. Posle završenog fakulteta vratio se u Sarajevo gde je radio kao profesor primarijus na Ginekološkoj-Akušerskoj klinici, i to od 1953. do 1992. godine. Dr. Petar Konstantinović je imao vrlo uspešnu 40. godišnju karijeru u kojoj je pomagao na hiljade pacijenata i porodio hiljade beba. Bio je veoma omiljen. Voleo je život, decu, porodicu i muziku. Tako će biti upamćen. Rat u Bosni 1992. godine je primorao Dr. Petra Konstantinovića da napusti Sarajevo i pređe u Beograd. Iz Beograda dolazi kod sinova u Čikago gde živi od 1993. godine. Teška bolest je narušila njegovo zdravlje ali ne i duh. Uz pomoć i negu svoje porodice uspeo je da se dugih 10 godina odupire bolesti, sve do 5. jula ove godine kada je polako, zauvek, zatvorio svoje vedre oči. Nikada, nijednog trenutka, Dr. Petar Konstantinović nije se požalio na svoje tegobe, zato što je ljubav prema životu gorela u njemu sve do poslednjeg daha. Čuvenom Primarijusu Dr. Petru Konstantinoviću i Njegovoj premiloj porodici -Od Mire i Majka Pavlovića- I od samog pesnika Jovana Dragoslava Mihailovića Još jednom zvone tužna zvona, Opet se čuje sete vjetar Još jedna duša vječnosti hrli – To je naš dragi, voljeni Petar! Život je tajna, U smrti se nastavlja, Sve u veseljeni nestaje I onde u vejčnosti obnavlja, Zvona ovdje i dalje plaču Uzdasi tonu u moćnu rijeku, Srcu teško da kaže Zbogom I tako suze i dalje teku. Al vječnost je zadnji cilj svemu, Petar je tamo, ponovo mlad, Da se moli za svoje najdraže Petar je tome uveliko rad! Jer srce mu je puno bilo i ostalo Predivne ljubavi za sve, U blizini Boga živoga Sjeća se on samo dobrote – Žene mu Ljubinke, sinova Draška, Mladena, Snahe Branke, unučadi svih čiste ljepote…! Sad on zna ono Što skriveno ovdje bješe, Što najveći mozgovi živućih Nikako ne mogu da riješe: Da ima spone između dva svijeta, Most na kome Petar sad stoji, Tajna vrhunska – život zagrobni – U milosti Boga – živi, postoji…! Zvone zvona al ne više tužno – Petar je sa Svevišnjim, srećan, sada: Nema bola, ni suza tamo Gde Bog najviši premudro vlada! Zvona vječnosti zvone sad silno, Dušu Petru milujuć svilno; Sve je vedrina, sve sjaj što liječi U raju kad slušaš Božije riječi, U raju se vrli Petar ovjekovječi! U Čikagu Jula meseca, leta Gospodnjeg 2002. Jovan Dragoslava Mihailović, Pesnik Ova čitulja ostaće zauvek na internetu kao večna uspomena na Prim. Dr. Petra Konstantinovića.