U četvrtak 17. maja 2007. godine u 88-oj godini života prestalo je da kuca plemenito srce srpskog rodoljuba Stevana Vidljinovića, rodom iz Bravskog u Bosni, od oca Vida i majke Mare. Stevana je 1941. godine pokojni brat Dušan odveo u četnike. Borili su se u jedinicama vojvode Jezdimira Dengića. Brat Dušan poginuo je u borbi 1943. godine. Iste godine Stevan biva ranjen. 1945. komunisti osuđuju Stevana na 18 godina robije. U mitrovačkom kazamatu ostaje do 1951. godine kada je proglašena amnestija. Stevan, prekaljeni borac protiv stranog agresora i domaćih diktatora nije mogao da opstane pod komunizmom. 1958. godine prebegao je u Austriju. U logoru u Salcburgu provodi dve pune godine zajedno sa velikim brojem srpskih rodoljuba, među kojima su bili Kavaja i Zoran Gajić. Uz pomoć naše Crkve dolazi u Čikago. Ćerku Desu sa suprugom Draganom dovodi u Ameriku 1967. godine a sina Dušana 1972. godine. Rodbina i prijatelji su se oprostili od pokojnog Stevana u sredu, 23. maja 2007. godine od četiri sata posle podne do devet sati uveče u Svetoj Gori, srpskom pravoslavnom pogrebnom zavodu u Čikagu, 3517 Nort Pulaski Roud. Mali pomen održan je u sedam sati uveče u Svetoj Gori. Opelo je obavljeno u manastiru Nova Gračanica u četvrtak 24. maja 2007. godine u podne. Posle opela obavljena je sahrana na manastirskom groblju. Duboko ožalošćeni: sin Dušan sa decom, ćerka Desa Karadžić sa suprugom Draganom, sestra Jela u Bosni kod Gradiške, brat Branko u Beogradu, kao i ostala mnogobrojna rodbina, kumovi i prijatelji u Otadžbini i Americi. Ova čitulja ostaće zauvek na internetu kao večna uspomena na Stevana Vidljinovića.